บทที่ 6 คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ตอนที่ 6. คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
แพรวพรรณกลับขึ้นมาถึงห้องของตัวเองในที่สุดหญิงสาวปิดประตูเบา ๆ ก่อนพิงหลังกับบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดขององศายังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“แม้แต่หมาสักตัว ฉันก็ไม่ให้เข้า” แพรวพรรณหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกขำเลยสักนิด
“จะอะไรกันนักหนา...ไม่ว่าคนหรือหมาก็ล้วนแล้วแต่มีหัวใจป่ะ” เธอส่ายหน้า ก่อนเดินไปที่เตียงร่างบางล้มตัวลงนอนกลางที่นอนอย่างหมดแรง ดวงตาคู่สวยทอดมองเพดานห้องนิ่ง ๆ คืนนี้เธอควรจะหลับแต่กลับหลับไม่ลงเพราะไม่ว่าจะพยายามคิดเรื่องอื่นมากแค่ไหน...ภาพขององศาเมื่อครู่ก็ยังย้อนกลับมา
ทั้งสายตาเย็นชา น้ำเสียงร้าย ๆ รวมถึงการกระทำและคำพูดที่เขาพูดกับเธอมาตลอด
แพรวพรรณหลับตาลงและทันทีที่เปลือกตาปิดสนิท...
ภาพหนึ่งก็ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำภาพที่เธอไม่เคยลืม แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปีแล้วก็ตาม
หลายปีก่อน
เสียงฝนตกกระหน่ำลงมาบนหลังคาบ้านเด็กสาววัยสิบห้าปีเดินกลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับกระเป๋านักเรียนที่เปียกชื้น ร่มในมือของเธอแทบไม่ช่วยอะไร เพราะสายฝนตกหนักจนละอองน้ำสาดเข้ามาจนเสื้อผ้าเปียกไปครึ่งตัวแพรวพรรณรีบเดินเข้าซอยบ้านในหัวกำลังคิดเพียงว่า...คืนนี้พ่อจะทำอะไรให้เธอกิน เพราะพ่อเคยบอกเอาไว้ตอนเช้าว่า “กลับบ้านเร็ว ๆ นะแพรว วันนี้พ่อจะทำของโปรดให้กิน เพราะวันนี้คือวันเกิดพ่อ”
เด็กสาวยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดนั้น
เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นให้เร็วขึ้น ไม่ต่างกับเธอกำลังก้าวเดินแข่งกับสายฝน แต่ยังไม่ทันเดินถึงหน้าบ้าน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของถนน
“แพรว!” หญิงสาววัยกลางคนที่เป็นเพื่อนบ้านกำลังวิ่งกึ่งเดินฝ่าสายฝนเข้ามาหาเธอใบหน้าของป้าข้างบ้านเต็มไปด้วยน้ำตาแพรวพรรณหยุดเดิน
“ป้าคะ?”
ป้าคนนั้นหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนคว้ามือเธอเอาไว้
“แพรว...”
“มีอะไรเหรอคะ?”
อีกฝ่ายพยายามพูด แต่เสียงกลับสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
“พ่อ...พ่อของแพรว...”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กสาวค่อย ๆ หายไป
“พ่อทำไมคะ?”
ป้าข้างบ้านน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง
“พ่อแพรวเกิดอุบัติเหตุ”
เด็กสาวนิ่งค้าง เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ขนมเค้กที่อยู่ในถุงร่วงลงมากองที่พื้น ตุบ !!
“...อะไรนะคะ?”
“รถชนกัน...ตอนนี้เขาพาส่งโรงพยาบาลแล้ว”
ไม่นานร่มในมือของแพรวพรรณร่วงลงพื้น
“โรงพยาบาลไหนคะ?”
“ป้าจะพาไป” ป
“โรงพยาบาลไหนคะ!”
เด็กสาวถามซ้ำด้วยเสียงสั่น
“โรงพยาบาล...”
ทันทีที่ได้ยินชื่อโรงพยาบาล แพรวพรรณก็วิ่งออกไปโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ
“แพรว! เดี๋ยวก่อน!” ป้าคนนั้นพยายามวิ่งตามเธอแต่สุดท้ายก็ตามไม่ทัน เพราะในตอนนั้นแพรววิ่งแบบไม่คิดชียิตเลยก็ว่าได้
เธอวิ่งฝ่าสายฝนออกไป ทั้งที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้ม
“พ่อ...” เสียงสะอื้นหลุดออกมา
“พ่ออย่าเป็นอะไรนะ...ไหนบอกให้หนูรีบกลับมาฉลองวันเกิดพ่อไง ”
เท้าของเธอวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ภาพของพ่อยังคงอยู่ในหัวรอยยิ้มของพ่อ เสียงหัวเราะของพ่อ คำพูดที่บอกว่าจะทำอาหารให้เธอกินคืนนี้ ทุกอย่างยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“พ่อรอแพรวก่อนนะ...”
เธอร้องไห้ไปวิ่งไป “แพรวกำลังไปหา...”
ภาพความทรงจำหยุดลงตรงนั้นแพรวพรรณลืมตาขึ้นบนเตียง น้ำตาไหลออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัวหญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดมัน แต่ยิ่งเช็ด...น้ำตากลับยิ่งไหล เธอหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง สายตาเหม่อมองความมืดด้านนอก
หลายปีแล้ว...แต่เธอยังจำคืนวันนั้นได้ทุกอย่างจำได้ว่าฝนตกหนักแค่ไหน จำได้ว่าตัวเองวิ่งเร็วแค่ไหนและจำได้ดี...ว่าหลังจากคืนนั้นชีวิตของเธอไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลยแพรวพรรณหลับตาลงอีกครั้งในหัวของเธอมีเพียงคำถามเดียวที่ยังไม่มีคำตอบ ทำไมพ่อของเธอถึงต้องตาย?
และทำไม...ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผู้ชายอย่างองศาถึงมองเธอราวกับว่า...
เธอคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากเขา
ทั้งที่ในคืนวันนั้น...เธอเองก็สูญเสียทุกอย่างไม่ต่างกัน
